ما که بیخیال می شویم، باز هم امام رضا بی خیال گدایش نمی شود

ما دوباره زائریم، انگار آقا می خواهد تلافی این دو سالی که زائرش نبودیم را در بیاورد

به سبک خودمان: دمش گرم

پی نوشت: دوستان چون وسیله طیارس، برای زنده رسیدنمان دعا کنید، همین طور زنده برگشتن!

پی نوشت بعدی: حلال بفرمائید مارو!

پی نوشت کاری: گیر داده می گه باید مصاحبه بگیری بعد بری! آخه انصاف پای پلکان هواپیما درباره مذاکرات هسته ای مصاحبه بگیرم؟

تو که مدعی بودی این چه کارهایی بود کردی؟

جواب می خواهم...

                             وقتی تو نباشی همه روزها می شود روز مبادای من، و این من بدون تو معنا ندارد و ...

تمام ...

پی نوشت: دلگیرم از دردهایی که تحمیل کردم

پی نوشت دیگر: دلگیرم از دردهایی که به من تحمیل کردی

پی نوشت کاری: من نفهمیدم، دبیرم؟ خبرنگارم؟ تایپیستم؟ عکاسم؟ ویراستارم؟ خدایا رها کن مارا از این چند شخصیتی!

به قول یکی از دوستان از روی خل و چل لودن که بنویسی نتیجه اش می شود مزخرفی که خودت هم دوست نداری بخوانی اش! اما من کمی تا قسمتی خل شدنم را به بی خوابی هایم ببخشید.

یار ما هم این روزها هوایی می کند دل را و شب و نصف بیدارمان کرده تا با عطر نفسش خودمان را زنده کنیم! این هم برای بی خوابی و چشم های پف کرده ما شده داستان!

فردا عازم دکتریم! دعا کنید چیزی نباشد که طاقت هرچیز را دارم جز درد او

یا علی

پی نوشت: خوابم می آید

پی نوشت دیگر: خاک بر سرت که فکر می کنی بعد از من می توانی زندگی کنی، تو محکوم به نابودی شده ای!

پی نوشت کاری: دو تا خبر و دوتا مصاحبه خفن گرفتم امروز که فارس و بقیه از رو ما زدن، کلی خبر تنظیم کردم، کلی ویس پیاده کردم، روز جمعه تا 11 شب سرکار بودم، موقع رفتن سردبیر بهم میگه، تو که کار نمی کنی لااقل فردا زود بیا! هر چی نگاه می کنم ببینم می خنده یا نه! دیدم پرو نمی خنده! (خاک بر سرم، نه؟)

مشرق نیوز به هر حال برای خودش داستانی دارد که دیر یا زود برایم تمام خواهد شد ولی من این روزها "مهرنامه" می خوانم و پیش خودم حسرت می خورم که "کجاست در میان ما به اصطلاح روزنامه نگاران حزب اللهی امثال محمد قوچانی؟"

این روزها از ضعف هایم در کار خبر درس های خوبی گرفته ام. اینکه اگر می خواهی حریف امثال قوچانی و شمس الواعظین و ... و ... شوی باید خودت را بالا بکشی از این لجن زار " من می دانم ها". با خودم تمرین می کنم این روزها که هیچ نمی دانم ولی با این قید که "پسر تو می توانی و باید بدانی"

بگذارید این دانشکده خبر جریان انحرافی یا همان ایرنا سابق را کمی مهربان آغاز کنم تا ببینم بعد خداوند چه در کاسه ما می ریزد.

باید اعترافی تلخ کنم برای اندک افرادی که اینجا را می خوانند و می شناسند ای حقیر را. من کمی دیر فهمیدم که درس خوان بودن آنقدرها هم که تبلیغ می کردیم بد نیست. اگر بیشتر و بهتر و زودتر درس خوانده بودم شاید الان من از این جایی که هستم موثر تر بودم اما نیستم ولی می شوم به کوری چشم همه آنهایی که دوست ندارند موفقیت بچه حزب اللهی ها را ببینند.

زندگی ما نیز رنگ دار شده این روزها، دعا کنید به این زودی ها به ونگ ونگ بی خاصیتی دچار نشوم و هنوز هم درمان دردهایم را خودم پیدا کنم برای خودم، که البته این روزها باید دردهای دیگری را هم مرحم یا بهتر بگویم محرم باشم.

پی نوشت: تو تمام شدی! دارم می بینم درد کشیدنت را، خراب بودنت را، فاسد شدنت را و دیگر هیچ...

پی نوشتی دیگر: من راضی شدم، خدا هم راضی می شود بالاخره...

پی نوشت کاری: این روزها به دلیل نرفتن مصاحبه مان با افروغ بر روی خروجی سخت کلافه ام

این پست بعد از مدتی طولانی مختصر است برای اینکه بگویم زنده ام

عازم مشهد الرضا هستم

لازم بود اعلام کنم تا حلالم کنید

البته به حلالیت برخی نیازی نیست که اگر حلالت کنند آن دنیا کارت گیر است

اما...

فعلا قصد ندارم با خاطرات مضحک گذشته روزگار بگذرانم

یا حق

شهر ری، حرم، مسلمیه

باز این چه شورش است ...

صدای سینه زنی اولین دسته عزاداری که از سمت ورودی بازار به سمت حرم حرکت می کند به گوش می رسد. مسیر به شکلی طراحی شده که دسته ها به جلوی جایگاه بروند و از سمت دیگر خارج شوند. مداح هر هیأت زمانی حدود 10 دقیقه را برای ذکر مصیبت در اختیار دارد. مردم جلوی در بازارچه حرم، منتظر ورود اولین دسته می شوند. دود اسفند فضای دهه اول محرم را زنده می کند. وقتی دسته وارد حرم می شود، شور بیشتری می گیرد و حالا دیگر جمعیت نیز آنها را همراهی می کنند.

در بخشی از گزارش هفتگی، این برنامه به موضوع همایش بیداری اسلامی و سخنرانی مقام معظم رهبری در این همایش اشاره و گزارشی مرتبط را همراه با صدای گوینده که وظیفه تحلیل و بازگویی سخنان ایشان را داشت، پخش کرد اما متاسفانه این بخش با نکاتی تعجب برانگیز همراه بود.